ΑΚΟΥ ΥΠΟΥΡΓΑΚΟ...

...κατά το "ΑΚΟΥ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ"... (Έχεις διαβάσει το βιβλίο;)

  

Μέτραγε πάντα ο λόγος του στον Ανδρέα. Λατρεύουν το λόγο και την πράξη του οι πρόσφυγες, οι κυνηγημένοι, οι νέοι και οι αδύναμοι.


Σε εκείνον μόνο από όλους τους ξένους επισήμους, (πρέσβεις, υπουργούς, αρχηγούς κομμάτων), η προσωπική φρουρά του Αραφάτ απέδωσε τιμές.

Έχει πάρει το λόγο, με κόστος, στις πιο κρίσιμες και επικίνδυνες στιγμές για το λαό μας. Στην Εθνική Αντίσταση και στην δικτατορία.

Έχει πάρει το λόγο στην Κούβα και στη Νικαράγουα σε στιγμές κρίσιμες και δύσκολες.

Έχει πάρει το λόγο απέναντι στους στρατοκράτες της Άγκυρας υπερασπιζόμενος απεργούς πείνας.

Έχει πάρει το λόγο απέναντι στα ΜΑΤ και έχει χτυπηθεί στα 80 του χρόνια από τους μπάτσους προσπαθώντας να προστατεύσει τους μαθητές που διαδήλωναν στο κέντρο της Αθήνας . Το αίμα που έτρεχε στο χέρι του έκανε το γύρο του κόσμου. Κυρίως όμως το είδαν τα μάτια των νεαρών διαδηλωτών. Ήταν τότε που εσύ, μεγαλοαξιωματούχος του κόμματος, κρυβόσουνα προσπαθώντας να αποφύγεις το λάθος και το προσωπικό πολιτικό κόστος.

Η στάση ζωής του, ΑΝ σου λέει κάτι αυτό, είναι πυξίδα για όποιον θέλει να πορευτεί χωρίς συμβιβασμούς στο δρόμο του αγώνα, της αλληλεγγύης και της προσφοράς.

Είναι η ζώσα συνείδηση του ΠΑΣΟΚ, είναι για χιλιάδες προοδευτικούς πολίτες σύμβολο ανιδιοτέλειας, προσφοράς και αγωνιστικότητας.

Η παρουσία και ο λόγος του είναι χίλιες φορές πιο έγκυρα και αποτελούν μεγαλύτερη εγγύηση για τους πολίτες από όλα τα προεδρικά διατάγματα που θα ετοιμάσεις στην υπουργική σου θητεία.

Γι αυτό, άκουσε τη συμβουλή μου, την επόμενη φορά που θα αποπειραθείς σε κομματική διαδικασία να αρνηθείς το δικαίωμα λόγου, με απαξιωτικό τρόπο και ειρωνείες,  στον Αντώνη Καρρά να το σκεφτείς δύο και τρεις φορές.

Γιατί χαμένος όπως είσαι στα ροζ σύννεφα της εκλογικής επιτυχίας και της υπουργοποίησης ξέχασες ότι στο κίνημά μας πέφτουν ενίοτε και χοντρά μπινελίκια. Γιατί εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στη χώρα μας και πολλές χιλιάδες στο ΠΑΣΟΚ είναι έτοιμοι να υπερασπίσουν αξίες και σύμβολα γράφοντας  εκεί που δεν πιάνει το μελάνι κομματικούς ηγετίσκους και υπουργικούς θώκους.





ΥΓ1. Και επειδή είσαι σχετικά έμπειρος θα έπρεπε να ξέρεις ότι για το ατόπημά σου θα έπρεπε να δείξεις μεταμέλεια κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, στο σώμα που το διέπραξες, και όχι στους διαδρόμους…

ΥΓ2 Βάζω και μερικές φωτογραφίες μήπως και ξέχασες για ποιόν μιλάω και ξανακάνεις το ίδιο λάθος…

ΟΠΟΙΟΣ...

...  πραγματικά ενδιαφέρεται να μάθει τι σημαίνει πολιτισμός στη πράξη κι όχι στα λόγια.

Όποιος θέλει να μάθει πως είναι να είσαι παιδί κατώτερου θεού και να αντιστέκεσαι.

Όποιος παριστάνει πως αναζητά το στίγμα της αριστεράς σήμερα και δεν το βρίσκει γιατί τάχα μου είναι πολύπλοκο και μπερδεμένο...

Όποιος κοροϊδεύει την κοινωνία και τον εαυτό του ότι κάνει επανάσταση γκρεμίζοντας βιτρίνες.

Όποιος νομίζει ότι επειδή είναι Έλληνας είναι καλύτερος από τους άλλους.

Όποιος δεν μπορεί να νοιώσει πως οι κομματικές ταμπέλες "αριστερά" δεν προσδιορίζουν αναγκαστικά και το περιεχόμενο πρακτικών και συμπεριφορών...


Όποιος δεν μπορεί να δει και να ακούσει όσα λέει η Κωνσταντίνα Κούνεβα στη σημερινή της συνέντευξη στα ΝΕΑ και στον Σταύρο Θεοδωράκη...

...ας πάρει διαζύγιο οριστικό και επίσημο από τις έννοιες αλήθεια, ανθρωπιά, αξιοπρέπεια, αλληλεγγύη, ταξικός αγώνας, αριστερά, ευαισθησία...

ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΕΜΑΛ, Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ.

Οι φίλοι γι΄αυτό είναι. Να σε ειδοποιούν για τα όμορφα και τα σημαντικά.

Εμένα με ειδοποίησε η Ιωάννα κι εγώ ενημέρωσα άλλους 5. Τέσσερις τα καταφέραμε και βρεθήκαμε στην ΕΛΛΗ για να δούμε το καταπληκτικό ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού «ΚΑΠΕΤΑΝ ΚΕΜΑΛ, Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ».

Μια ιστορία του εμφυλίου που έρχεται να συνδέσει αγώνες, ελπίδες, οράματα και θυσίες από τον Ρήγα μέχρι σήμερα.

Ένας Τούρκος, ο Μιχρί Μπελλί, άφησε την ήσυχη ζωή στην Τουρκία, πέρασε τα σύνορα και πολέμησε στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού για τρία σχεδόν χρόνια. «Καπετάν Κεμάλ» ήταν το παρατσούκλι που του έδωσαν οι συμπολεμιστές του.

Ο Φώτης Λαμπρινός με τρόπο συγκλονιστικό ξεδιπλώνει τη ζωή και τη δράση του Μιχρί Μπελλί. Ο πρωταγωνιστής, στα 92 του χρόνια, περιγράφει στιγμές, γεγονότα, σκιαγραφεί ανθρώπους, συντρόφους, καταστάσεις. Βαδίζει αργά με το μπαστούνι του στους τόπους που δόθηκαν μάχες, εκεί που τραυματίστηκε βαριά δύο φορές. Καθισμένος στη σκιά ενός δέντρου τραγουδάει τον ύμνο του ΕΛΑΣ στα τούρκικα.

Είναι από τις ελάχιστες φορές που λυπάμαι που δεν είμαι διαπλεκόμενος ώστε να έχω δικό μου κανάλι. Για να μπορώ να προβάλω αυτό το ντοκιμαντέρ, για να έχουν όλοι την ευκαιρία να το δουν και να κρίνουν.

Γιατί δυστυχώς η προβολή δεν θα επαναληφθεί, στο άμεσο μέλλον τουλάχιστον.

ΕΤΣΙ ΧΩΡΙΣ ΦΑΝΕΡΟ ΛΟΓΟ...

...αλλά απο την άλλη  οι υπόγειες παρορμήσεις είναι αυτές που καθορίζουν τις στιγμές και τη ζωή μας. Έτσι δεν είναι; Ακούστε μια τέτοια παρόρμησή μου.

ΑΣ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΥΤΙΑ...

...κυρίως όμως ας ανοίξουμε καλά τις πόρτες της καρδιάς για να αφουγκραστούμε αυτόν τον πατριώτη, τον απλό άνθρωπο, τον Έλληνα. Αφιερώστε λίγο χρόνο και ακούστε τον, είναι συγκλονιστικός. 

Μπράβο στα παιδιά του TVXS που τον ανακάλυψαν και μας χάρισαν αυτό το βίντεο.


Άλκης Καριζώνης from tv xoris sinora on Vimeo.

ΛΑΘΟΣ κ.ΛΟΒΕΡΔΟ...

...αν τα όσα γράφονται στα ενημερωτικά sites in.gr και TVXS είναι σωστά, τότε υπάρχει πρόβλημα με τον κ.Λοβέρδο. Ο Υπουργός εργασίας συμμετέχει σε μία κυβέρνηση που πήρε μια σημαντική απόφαση για τα stage. Απόφαση που αφορά στον τομέα ευθύνης του, στο Υπουργείο Απασχόλησης.

Ο κ.Λοβέρδος διατύπωσε προς τους διαδηλωτές την άποψη ότι « δεν μπορεί να αλλάξει την κυβερνητική απόφαση». Δηλαδή; Αν ήταν στο χέρι του ενδεχομένως θα την άλλαζε; Μήπως διαφωνεί με την απόφαση;

Η απόφαση για τα STAGE είναι η πρώτη σημαντική απόφαση που αφορά αποκλειστικά σχεδόν στο Υπουργείο του. Αν σε μια τέτοιας εμβέλειας απόφαση έχεις διαφορετική άποψη από την κυβέρνηση την αιτιολογείς και αν δεν πείσεις δίνεις την παραίτησή σου.

Αν συμφωνείς, τότε κάνεις το απλούστερο, το ειλικρινές, το αυτονόητο. Εξηγείς στους διαδηλωτές με επιχειρήματα γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να αλλάξει αυτή η απόφαση.

Τα υπόλοιπα είναι κουτοπόνηροι πολιτικαντισμοί που δεν οδηγούν πουθενά, δεν ωφελούν κανέναν.

Νομίζω δηλαδή…

STAGE ΚΑΙ "ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ"...

...ή ο τρόπος ισοπέδωσης των "αόρατων" που διάλεξαν την αξιοπρέπεια αντί της συναλλαγής.

 Παρακολουθώ εμβρόντητος τη συζήτηση που έχει ανοίξει σε σχέση με τα stage. Ακούω τα περί “αποκατάστασης” και οργίζομαι. Γιατί τα πράγματα είναι στο μυαλό μου τόσο καθαρά και συγκεκριμένα που αδυνατώ να πιστέψω ότι δεν είναι το ίδιο καθαρά για όλους.

Μπορώ να καταλάβω όσους πολιτευτές απο τη Ν.Δ ή και το ΠΑΣΟΚ παλαιότερα μιλάνε για την ανάγκη “δικαίωσης” όσων επιχείρησαν να μπουν στο δημόσιο απο την πίσω πόρτα παρακάμπτοντας ΑΣΕΠ και διαδικασίες. Τους καταλαβαίνω γιατί υπερασπίζονται τη λογική της εξαγοράς ψήφων. Τέτοιοι είναι, τέτοια κάνουν και δεν έχω άλλες απαιτήσεις απο αυτούς.

Αδυνατώ όμως να αντιληφθώ την ίδια λογική εκπορευόμενη απο την “αριστερά”. Είναι ασύλληπτο για τη δική μου λογική να μιλάει για “αποκατάσταση” των stage ο Τσίπρας και η Παπαρήγα. Όταν αποκατάσταση ξέρουμε ότι εννοούν την μονιμοποίησή τους σε οργανικές θέσεις του Δημοσίου, ή την πριμοδότηση αυτών των ανθρώπων στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ σε βάρος βεβαίως όλων των άλλων υποψηφίων.

Αν στο δημόσιο υπάρχουν 60.000 θέσεις που πρέπει να στελεχωθούν την επόμενη τριετία, κάποιοι ισχυρίζονται ότι οι μισές πρέπει να δοθούν σε όσους/ες είχαν “μπάρμπα στην Κορώνη”, την πρόσβαση δηλαδή σε πολιτικό γραφείο. Απο το 12-13% των άνεργων στη χώρα κάποιοι ισχυρίζονται ότι πρέπει να πριμοδοτηθούν και να έχουν προτεραιότητα όσοι/ες συνειδητά επιλέξανε την συναλλαγή με αντάλλαγμα πολιτικό, και να τιμωρηθούν όσοι άνεργοι/ες διάλεξαν το δρόμο της αξιοπρέπειας και δεν χτύπησαν την πόρτα των βουλευτικών γραφείων.

Είναι προφανές ότι ο Γιακουμάτος και ο Σαμαράς και Βερναρδάκης θα σκίζουν τα ιμάτιά τους για λογαριασμό όσων τοποθέτησαν σε θέσεις μαθητείας με απώτερο στόχο την μονιμοποίησή τους. Όπως είναι προφανές γιατί κάποιους τους κράτησαν για πολλές “μαθητείες” και άλλους τους έδιωχναν μόλις τελείωνε το πρώτο πρόγραμμα μαθητείας. Αυτό ωστόσο που δημιουργεί έντονο προβληματισμό είναι η ταύτιση με αυτή τη λογική του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ.

Δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει περισσότερο δεξιά, αντιδραστική  και κοινωνικά άδικη πολιτική απο την πολιτική που προωθεί φανατικά τα συμφέροντα μιας ομάδας κολλητών και κομματικών πελατών σε βάρος όλων εκείνων, των πολλών δηλαδή, που έχουν τίς ίδιες ή και περισσότερες ανάγκες αλλά διάλεξαν το δρόμο της αξιοπρέπειας και της διεκδίκησης της αξιοκρατίας.

Ούτε μπορεί να γίνει αποδεκτή η τηλεοπτική δημοκρατία όπου δακρύζουμε και μας συγκινούν μόνο τα προβλήματα και τα πάθη των ανθρώπων που βλέπουμε στην τηλεόραση. Γιατί όσοι μπήκαν στα προγράμματα μαθητείας και το έκαναν μέσω βουλευτικών και κομματικών γραφείων  έχουν τη δυνατότητα, με την αρωγή και την πίεση των πολιτικών, να δημοσιοποιήσουν το πρόβλημα τους. Οι άλλοι, οι πολλοί, οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι με τα ίδια ή περισσότερα προβλήματα απλώς δεν υπάρχουν για το πολιτικό σύστημα, για τα ΜΜΕ. Είναι ΑΟΡΑΤΟΙ.

Πιστεύω λοιπόν ότι η ρύθμιση της Κυβέρνησης που λέει ότι όλες οι προσλήψεις, ακόμα και οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου, πρέπει να περάσουν απο διαδικασίες ΑΣΕΠ και μόνο, η ρύθμιση που δεν επιβραβεύει την ρουσφετολογική συναλλαγή, είναι ρύθμιση στοιχειώδους δικαιοσύνης και κοινωνικής ευθύνης.

Ίσως είναι η αρχή της εμφάνισης των "αόρατων" στο οπτικό μας πεδίο.